อ่านกลอนหย่อนใจ (2)
นอนเหงาเหงา เช้าวันหนึ่ง พึ่งฉุกคิด ว่าชีวิต ควรใช้ ให้มีค่า คิดแล้วไป สัมภาษณ์ พวกขี้ยา ถามเขาว่า สูบบุหรี่ ทำไมกัน รายแรกถาม ยามประตู ที่อยู่ป้อม ตัวสูงผอม ปากดำปื๋อ แถมมือสั่น อ๋อ ผมสูบ เพราะยุงกัด คันก็คัน อาศัยควัน ไล่ยุงไป ไกลตัวเรา จากยามก็ ต่อไป รายที่สอง คนขายของ คือแม่ค้า ไงล่ะเจ้า อ๋อ ช่วงนี้ เงียบสงบ ขายซบเซา นี่ไงเล่า บุหรี่แน่ สูบแก้เซ็ง บันทึกไว้ ต่อไป รายที่สาม เร่ไปถาม หมอใหม่ มาดไม่เบ่ง อ๋อ ผมสูบ เพื่อศึกษา อย่าเพ่งเล็ง จะได้เก่ง รักษา เยียวยาคน จากคุณหมอ ก็ไปถาม สาวงามเลิศ หุ่นพราวเพริด เริ่ดหรู ดูน่าสน ปากพ่นควัน มั่นใจ ในตัวตน หนูสูบจน ติดมัน มานานปี ก็อกหัก เมื่อรักแรก แตกเนื้อสาว รักแตกร้าว สุดฝืน ให้คืนที่ ชีวิตจึง ปี้ป่น จนเดี๋ยวนี้ ได้บุหรี่ เป็นเพื่อนชอบ ช่วยปลอบใจ เร่ไปถาม อีกหนึ่งชาย รายที่ห้า มาดสง่า สุขุม หนุ่มสูงใหญ่ ได้คำตอบ หอบแฟ้มปั๊บ กลับทันใด อุวะ ไอ้ อยากนี่หว่า ปัญหาเรอะ?..!! สารบัญหลัก // เมื่อผมริเป็นนักสัมภาษณ์ // โธ่คุณตา...ไม่น่าเลย // คืนนี้ว่าจะทำอะไร // มีขาขาวๆอยู่ในถ้ำ โอ้..คุณตา นักเลงหวย คราป่วยหนัก ถึงล้มชัก ทรุดไป หัวใจรั่ว ญาติหามส่ง โรงหมอยา รักษาตัว เพื่อความชัวร์ หมอบอกพัก นอนสักเดือน แต่หมอยัง กลุ้มฤดี มีปัญหา คือคุณตา ซื้อหวยไว้ ใครจะเหมือน ฝากหมอไว้ ยี่สิบใบ ใครจะเตือน หมอไม่เอื้อน เอ่ยวาจา ว่ากระไร เดือนเก่าไป เดือนใหม่มา วันที่หนึ่ง โชคมาถึง ตาถูกหวย คงรวยใหญ่ ยี่สิบใบ ที่ตาขอ ฝากหมอไว้ ใครก็ไม่- กล้าบอกตา กลัวว่าม้วย หมอค่อยเอ่ย "เอ้อ...ตาครับ หมอขอถาม ค่อยฟังความ สักหน่อยหนอ ตอบหมอด้วย ตาจะทำ ยังไงหนา ถ้าตารวย ที่หนึ่งหวย ยี่สิบใบ อยากได้ยิน" "โอ๊ย... หมอจ๋า ตาอยู่ได้ อีกไม่นาน หกสิบล้าน ยกให้หมอ หมดทั้งสิ้น" หมอเหงื่อแตก ตาค้าง หลังได้ยิน แล้วชักดิ้น กระแด่วไป หมอไม่ฟื้น...!! เมื่อผมริเป็นนักสัมภาษณ์ // โธ่คุณตา...ไม่น่าเลย // คืนนี้ว่าจะทำอะไร // มีขาขาวๆอยู่ในถ้ำ // โธ่เกิดมา..กายา..ก็แบบนี้ นาฬิกา ตีเจ็ดครั้ง ที่ข้างฝา ถึงเวลา หนึ่งทุ่ม เริ่มกลุ้มจิต ก็ตั้งใจ จะแก้ไข ในชีวิต แต่มันคิด ไม่ออกครับ กลับลืมไป นาฬิกา ตีแปดครั้ง ยังกลุ้มจิต ก็ยังคิด ไม่ออก บอกไม่ได้ คืนนี้หนา ว่าจะ ทำอะไร ว้า..ทำไม อัลไซเม่อร์ เบลองงงง นาฬิกา ตีสามทุ่ม กลุ้มยิ่งขึ้น คิดยิ่งมึน อะไรนะ ที่ประสงค์ ครั้นสี่ทุ่ม ยิ่งกลุ้มใจ ตอบไม่ลง แต่ซื่อตรง คิดไม่ได้ ไม่ต้องนอน นาฬิกา คราตีอีก สิบเอ็ดครั้ง ต้องฝืนนั่ง นิ่งนึก ให้ได้ก่อน นึกไม่ออก บอกไม่ได้ ไม่ต้องนอน ไม่ใจอ่อน ถอยท้อ ต่อการนึก นาฬิกา ตีก้อง สิบสองครั้ง โห..จังงัง คิดได้ ใจหยุดกึก คิดออกแล้ว ยิ้มได้ หัวใจคึก คืนนี้จะ ไม่นอนดึก...นึกออกแล้วว....!!! สารบัญหลัก // เมื่อผมริเป็นนักสัมภาษณ์ // โธ่คุณตา...ไม่น่าเลย // คืนนี้ว่าจะทำอะไร // มีขาขาวๆอยู่ในถ้ำ ที่หน้าถ้ำ มีป้าย บอกไว้ว่า อยากเห็นขา เข้าถ้ำไป ได้ดูหนอ ป้ายย้ำเตือน ต้องเข้าไป ให้ลึกพอ อดใจรอ จะเห็นขา ขาวจริงจริง มืดก็มืด ฉันมุดไป ไม่รอช้า สุดถ้ำหนา นั่นไง ตื่นใจยิ่ง มีป้ายบอก ว่าจงถอด กางเกงทิ้ง อย่ายืนนิ่ง ก้มดูซะ . ขาสูไง .! สารบัญหลัก // เมื่อผมริเป็นนักสัมภาษณ์ // โธ่คุณตา...ไม่น่าเลย // คืนนี้ว่าจะทำอะไร // มีขาขาวๆอยู่ในถ้ำ ฉันบินไป หานก นกก็ไล่ ว่าเหตุใด มีหู ดูแปลกหนา หาว่าฉัน ผิดประหลาด สัตว์นานา แล้วแนะว่า น่าไปอยู่... กับหนูไง ฉันก็เลย บากหน้า ไปหาหนู เพราะมีหู เหมือนกัน ไปกันได้ อนิจจา...หนูไล่ฉัน ในทันใด หาว่าใย มีปีก ฉีกเผ่าพันธุ์ โธ่เกิดมา กายา ก็แบบนี้ ใยเป็นที่ รังเกียจ และเดียดฉันท์ แหม...ทีหนัง ไปชม นิยมกัน บอกว่ามันส์ ถูกใจ.... ไอ้ค้างคาว ฮึ....!! สารบัญหลัก // เมื่อผมริเป็นนักสัมภาษณ์ // โธ่คุณตา...ไม่น่าเลย // คืนนี้ว่าจะทำอะไร // มีขาขาวๆอยู่ในถ้ำ โถ..เทวดา ไม่น่าเล้ย กาลครั้งหนึ่ง มีเทวา อยู่องค์หนึ่ง นามน่าทึ่ง ว่า ควาย เป็นชายหล่อ ทำงานอยู่ บนฟ้า มานานพอ ตำแหน่งหนอ เป็นลูกน้อง ของพระอินทร์ มาวันหนึ่ง พระอินทร์มอง แล้วร้องว่า ท่านควายจ๋า งานข้านั้น มันมากสิ้น ขอวานท่าน ผ่านฟ้าไกล ไปสู่ดิน ท่านจะบิน หรือจะเหาะ ก็ตามใจ พระอินทร์ครับ ผมรับใช้ ไปให้ท่าน แต่ว่างาน สิครับท่าน งานแบบไหน อ๋อ..ท่านควาย งานง่ายออก อย่าบอกใคร แค่ลงไป บอกคน บนโลกนั้น ว่าฉันสั่ง ให้กินข้าว สามวันมื้อ ให้คนถือ ปฏิบัติ อย่าขัดฉัน ไปเร็วเร็ว ไวไว ให้เสร็จพลัน เทวาควาย ผลุนผลัน ไปทันที ละลิ่วเหาะ เหินฟ้า นภากว้าง ระหว่างทาง ท่องจำ ย้ำเต็มที่ สามวันมื้อ ท่องไว้ จำให้ดี ทันใดมี อีกา ผ่านมาทัก หวัดดีจ้า เทวาควาย ไปไหนนิ อย่ายุ่งสิ ไปหาคน บนโลกหนัก ไปหาคน..!! ไปทำไม สงสัยนัก ท่านรู้จัก ใครที่นั่น ฉันอยากฟัง ไม่รู้จัก ใครหรอกวะ อีกาเอ๋ย พระอินทร์เว้ย เขาวานฉัน บัญชาสั่ง ให้มนุษย์ กินอาหาร วันสามครั้ง เจ้ายุ่งจัง ไปละหนา อย่ากวนใจ วันสามครั้ง สามครั้งวัน เทวัญย้ำ แล้วก็นำ ไปบอกคน บนโลกใหญ่ คนไชโย โห่กัน เสียงลั่นไป ยิ้มสดใส ได้กินกัน วันสามมื้อ ครั้นเทวดา เหาะลับ กลับฟากฟ้า พระอินทร์มา ถามว่าไง ไปแล้วหรือ เทวดาควาย พยักหน้า ประสานมือ ตอบหน้าซื่อ ไปแล้วครับ เพิ่งกลับมา แกบอกเขา ว่าอย่างไร ข้าใคร่ฟัง ผมบอกตั้ง- แต่นี้ไป ให้โลกหล้า กินข้าววัน ละสามครั้ง วันสามครา พระอินทร์ร้อง ว่า หา ว่าไงนะ? เทวดา ยืดอก ผงกหัว ครับผม...ชัวร์ ที่บอกท่าน นั่นใช่หละ ผมสั่งให้ กินสามครั้ง ก็พอละ มีปัญหา ตรงไหนล่ะ ท่านพระอินทร์ พระอินทร์ร้อง ไอ้ย่า บ้าแท้แท้ ฉันให้แก ไปบอกคน บนโลกสิ้น ว่าสามวัน มื้อหนึ่ง จึงได้กิน แกไปปลิ้น เป็นสามมื้อ วันเดียวซี งั้นต้องโดน ลงโทษแน่ แกอย่าค้าน ไปช่วยงาน บนโลกา เปลี่ยนหน้าที่ ไปอยู่โลก กับคนไป๊ ไปเดี๋ยวนี้ หน้าที่มี คือไถนา ชื่อว่าควาย.!! สารบัญหลัก // เมื่อผมริเป็นนักสัมภาษณ์ // โธ่คุณตา...ไม่น่าเลย // คืนนี้ว่าจะทำอะไร // มีขาขาวๆอยู่ในถ้ำ มาณพหนึ่ง ถึงวัย รับใช้ชาติ หุ่นสมาร์ท เหมาะเกณฑ์ เป็นทหาร แต่สุดแสน เสียดาย ชาติชายชาญ เขาเขียนอ่าน มิได้ ไม่เรียนมา ครูฝึกจึง ให้เรียน เขียนพูดอ่าน สี่เดือนผ่าน อ่านพูดเขียน เรียนเข้าท่า พอไปได้ เข้าใจ ในวิชา ใช้ภาษา ง่ายง่าย ได้บางที มาวันหนึ่ง ใกล้ถึงวาร ผู้การตรวจ ครูต้องกวด ต้องขัน กันเต็มที่ เรียกเจ้าหนุ่ม มาซ้อม พร้อมพาที เหมือนทีวี ซ้อมละคร ก่อนถ่ายไง ครูฝึกบอก แกจำไว้ ให้ดีนะ ผู้การจะ ชอบถาม สามอย่างได้ แรกถามว่า อายุเรา ได้เท่าไร ก็ตอบไป ยี่สิบสอง ไม่ต้องกลัว แล้วจะถาม ว่ากี่เดือน มาอยู่นี่ ก็ตอบสี่ ง่ายง่าย จำใส่หัว ถามสุดท้าย ค่ายทหาร กับบ้านตัว กับข้าวใคร อร่อยชัวร์ ดีกว่ากัน ก็ตอบว่า พอกันครับ ขอรับท่าน แล้วชายชาญ ก็ท่องไว้ ให้จำมั่น ยี่สิบสอง สี่นะสี่ พอพอกัน ท่องท่องท่อง จนถึงวัน ผู้การมา ทหารตั้ง แถวให้ตรวจ อวดระเบียบ ดูร้อยเรียบ เฉียบคม สมสง่า ผู้การตรวจ มาถึงหนุ่ม ยืนตัวชา ท่านทักว่า มาอยู่นี่ กี่เดือนแล้ว หนุ่มเสียงสั่น ยี่สิบสอง ไม่ลืมหลง ผู้การงง อึ้งอยู่ ฤๅหูแว่ว งั้น...อายุ กี่ปีเล่า เจ้าเด็กแนว เงียบทั้งแถว หนุ่มตอบไว ก็สี่ปี ผู้การจ้อง มองหนุ่ม กลุ้มเป็นบ้า งั้นบอกมา แกกับฉัน ใครกันที่ บ้ากว่ากัน ตอบไม่ดัง ขังทันที หนุ่มตอบลั่น มิรอรี "พอกันครับ...!!" สารบัญหลัก // เมื่อผมริเป็นนักสัมภาษณ์ // โธ่คุณตา...ไม่น่าเลย // คืนนี้ว่าจะทำอะไร // มีขาขาวๆอยู่ในถ้ำ เล่ากันว่าครั้งก่อนกาลเนิ่นนานเหลือ พระทรงเรือชมความงามลำน้ำใส มีวันหนึ่งออกจากวังนั่งเรือไป ขุนนางใหญ่แลน้อยพลอยติดตาม คนคัดท้ายพายเรือคิดเบื่อสุด ทำหน้างุดมองพระพักตร์แล้วทักถาม พระเจ้าข้าปุโรหิตที่ติดตาม ทุกทุกยามแสนสบายไม่เหนื่อยเลย พระองค์ทรงคิดดูเล่าเหมือนเอาเปรียบ เมื่อมาเทียบกับผมเหนื่อยเมื่อยเหลือเอ่ย ปุโรหิตชีวิตงานท่านเสบย นั่งหลับเฉยแสนเพลินมันเกินไป เจ้าอยู่หัวหัวเราะเพราะนึกขำ ไม่ตอบคำเก็บกักไว้พักใหญ่ เรือแล่นเรื่อยเฉื่อยช้าค่อยคลาไคล ผ่านพงไม้ริมฝั่งจึงยั้งรอ พระตรัสร้อง เฮ้ย..สำเนียง เสียงอะไร เจ้าจงไป ดูมา บอกข้าหนอ คนคัดท้าย ขึ้นฝั่งไว ไม่รีรอ แล้ววิ่งห้อ มาถวาย ทูลรายงาน หมาเกิดลูก ลูกมันร้อง พะยะค่ะ และแล้ว ธ ก็ถามว่า กี่ตัวท่าน คนคัดท้าย วิ่งไป อีกไม่นาน มากราบกราน บอกมีห้า ล้วนน่าดู เจ้าอยู่หัว หัวร่อตาม ถามอีกหน่อย พวกหมาน้อย เป็นตัวเมีย หรือตัวผู้ พ่อหนุ่มนิ่ง อึ้งไป เพราะไม่รู้ ผมขอดู ลูกสุนัข อีกสักครา เจ้าอยู่หัว หัวร่อ แล้วรอคอย พ่อหนุ่มน้อย วิ่งไว ไปดูหมา สักประเดี๋ยว เดียวหนอ ก็กลับมา พระเจ้าข้า ตัวผู้สี่ ตัวเมียตัว เจ้าเหนือหัว ยิ้มงาม แล้วถามต่อ สีละพ่อ สีอะไร ตอบให้ทั่ว หนุ่มสะอึก นึกไม่ออก บอกไม่ชัวร์ กราบพระเจ้า อยู่หัว แล้ววิ่งไป ไปยืนมอง จ้องดู รู้แล้วนับ แล้ววิ่งกลับ มาถวาย รายงานใหม่ หนึ่งสีดำ น้ำตาลสอง ขาวสองไซร้ เจ้าอยู่หัว ยิ้มให้ บอกนั่งลง แล้วก็หัน ไปเรียกขาน วานสะกิด ปุโรหิต ตื่นหน่อย ผู้สูงส่ง ปุโรหิต ตื่นมา ทำท่างง ข้าพระองค์ จะทรงใช้ การใดนอ เจ้าเหนือหัว บอกขอวาน ท่านหน่อยหนา ไม่รู้ว่า เสียงอะไร แปลกใจหนอ ปุโรหิต ขึ้นฝั่งไป ไม่รีรอ อึดใจพอ กลับมาถวาย รายงานพลัน พระเจ้าข้า หมาเกิดลูก ลูกมันร้อง สีขาวสอง น้ำตาลสอง ดำหนึ่งนั่น เป็นผู้สี่ เมียหนึ่ง เกิดได้วัน แม่มันนั้น ไม่มีนม สักหยดเลย องค์ราชัน ฟังคำตอบ ปุโรหิต ก็ยิ้มนิด หันไปมอง จ้องแล้วเอ่ย พ่อหนุ่มน้อย เจ้าสงสัย อีกไหมเอย บ้างเสบย บ้างเหนื่อย เพราะเหตุใด คนคัดท้าย มือประนม นั่งก้มหน้า พระเจ้าข้า เข้าใจแล้ว มิสงสัย บ้างงานหนัก บ้างงานเบา เข้าใจไซร้ ต่างหัวใจ ต่างสมอง ต้องต่างงาน !!! สารบัญหลัก // เมื่อผมริเป็นนักสัมภาษณ์ // โธ่คุณตา...ไม่น่าเลย // คืนนี้ว่าจะทำอะไร // มีขาขาวๆอยู่ในถ้ำ ศาลขอถาม ให้จำเลย เอ่ยอีกครั้ง จำเลยฟัง แล้วตอบนะ อย่ามั่วส่ง จำเลยยื่น แขนขวา ลอดลูกกรง แล้วคว้าตรง กระเป๋าตังค์ รั้งออกมา ดังนั้นจึง มีความผิด ต้องติดคุก ชดใช้ทุกข์ ที่ได้ทำ สามพรรษา ข้าแต่ศาล วานท่านคิด พิจารณา ข้าฯคิดว่า ข้าฯไม่ผิด ติดได้ไง อ้าว จำเลย ไหงเอ่ยอ้าง ไปอย่างนั้น แล้วใครกัน ที่ผิด บอกได้ไหม อ๋อ แขนขวา สิครับท่าน มันยื่นไป แล้วจะให้ ผมรับดะ ใครจะยอม งั้นดีละ ศาลรู้ชัด ตัดสินปัง ขอสั่งขัง แขนขวา ไม่แอ้มอ้อม จำเลยโค้ง คำนับ อย่างนอบน้อม ถอดแขนปลอม วางลง แล้วจากไป สารบัญหลัก // เมื่อผมริเป็นนักสัมภาษณ์ // โธ่คุณตา...ไม่น่าเลย // คืนนี้ว่าจะทำอะไร // มีขาขาวๆอยู่ในถ้ำ ชีวิตโหด อยากโดดให้ รถไฟทับ บดขมับ บี้ขมอง กองขยุย ก็หัวใจ ร้าวแหลก แตกกระจุย ใจชุ่ยชุ่ย ยื่นให้ใคร ก็ไม่เอา แต่ปางก่อน คงทำ กรรมชั่วแยะ จึงเป็นแพะ รับบาป อาบกรรมเก่า หน้าขี้ริ้ว ราวปีศาจ บาดใจเรา ฐานะเล่า ก็ต่ำต้อย ด้อยทุกทาง แบ๊งค์ร้อย เป็นอย่างไร ไม่เคยจับ เคยแต่นับ แบ๊งค์ยี่สิบ เหรียญสิบบ้าง บางมื้ออิ่ม หลายมื้ออด หมดหนทาง คนเคียงข้าง ในชีวี ไม่มีเลย เสียงหัวเราะ และรอยยิ้ม นั้นยากหา แต่น้ำตา กับเหงื่อ มากเหลือเอ่ย นอนเอามือ ก่ายหน้าผาก ทั้งปีเอย ท้อแล้วเหวย ที่ต้องสู้ ไม่รู้วาย ชีวิตโหด ขอโดดให้ รถไฟทับ หลับตานับ หนึ่ง..สอง.. ปองชีพหมาย เสียงล้อเหล็ก บดราง มาข้างกาย วูบสุดท้าย ยินสำเนียง เสียงร้อง คัท..!!" |
สารบัญหลัก // เมื่อผมริเป็นนักสัมภาษณ์ // โธ่คุณตา...ไม่น่าเลย // คืนนี้ว่าจะทำอะไร // มีขาขาวๆอยู่ในถ้ำ
โธ่เกิดมา..กายา..ก็แบบนี้ // โถ..เทวดา
ไม่น่าเล้ย // ตลกไม่ออก // นิทานสอนใจ // คำพิพากษา // พอกันที....ชีวิต